Duyuyormusun Beni?
Anlayabiliyormusun?
Ağlamadan Yazıyorum...
Islatmadan Gözbebeklerimi...
Ama İstiyorum ki Gözbebeklerine Düşünce Kelimelerim... Yüreğinin En Ücrasında ki Irmaklar Dile Gelsin...
Ve Sana Islak Şiirler Okusunlar Gözbebeklerinden...
Gözbebeklerinden Dünyaya Açılsınlar...
Ve Bileyim ki Yankısını Bulmuştur Kelimelerim...
Ve Bileyim ki "Aşk" Tek Kişilik Kalmamıştır İlk Defa...
Avunayım Gözlerinden Süzülen İncilerle...
Onları Bir Hatıra Diye Taşıyayım Yüreğimin Üstünde...
Hiç Bu Kadar Zor Olmamıştı Susuşlarına Katlanmak...
Hiç Bu Kadar Acıtmamıştı Ağızsız, Dilsiz Kelimelerin...
Hep Başka Yöne Bakıyordu Çözmek İçin Aradığım Gözbebeklerin...
Çözemediğim, Açamadığım, Arıtamadığım Cümleler Kaldı Ellerimde, Bir Kibrit Kutusundan Arta Kalan Kırık Çöpler Gibi...
Fark Ettim ki Hep Bana Kalmış Kırık Çöpler...
Hep Ben Çekmişim ve Hep Bana Kalmış Ucu Yanmaya Hazır Yalnızlıklar...
Gözlerinden Gönlüne Giden Yollardaki Barikatları Bir Aşabilseydim, Alabilecektim Ordaki "Sabır Taşını" ve Başımı Vuracağım Bir Taş Bulmuş Olmanın Hazzıyla Geri Dönecektim...
Ulaşabilseydim Gönlünün Irmaklarına Orda Yıkanacaktım...
Ama Gel Gör ki Kurumuş Bir Irmağın Yatağına Çıktı Yolum...!
BOZOKLU MUSTAFA
